அரசாங்கத்தையும் அரசியல் கட்சிகளையும் குறை கூறும் முன்பு

மீண்டும் சந்த்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. கடந்த முறை கொஞ்சம் சூடாக பதிவு போட்டதாக பல அன்பர்கள் மின்மடல் அனுப்பிருந்தார்கள். அன்பர்களுக்கு நன்றி. உண்மை எப்போதுமே சூடாகவும் கசப்பாகவும் இருக்கும் தானே? இப்போது கூட வாயில் சீனி போட்டுக் கொண்டு தான் பதிவிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். ஏனென்றால் உண்மைகள் கசக்கும் அல்லவா?

நாம் அரசாங்கத்தையும் அரசியல் கட்சிகளையும் குறை கூறும் முன்பு நம்மிடையே காணப்படும் பல குறைகளை நிவர்த்தி செய்துக்கொள்ள வேண்டும். அடையாள அட்டை மற்றும் பிறப்பு பத்திரம் இல்லாமல் போனால் அதற்கு அரசாங்கம் தான் காரணமா? அவரவர் பிள்ளைகளுக்கு தேவையானதை செய்ய வேண்டியது யார்? சுகதிற்காக பிள்ளைகளை பெற்றுக் கொண்டால் போதுமா? நாம் இப்பொழுது 2008-இல் இருக்கின்றோம். இன்னமும் போக்குவரத்து பிரச்சனையும், எழுத படிக்க தெரியாத பிரச்சனையும் ஒரு காரணமாக எடுத்துக் கொண்டு பிள்ளைகளுக்கு முக்கியமாக தேவைப்படும் அடையாள அட்டை மற்றும் பிறப்பு பத்திரம் ஆகியவற்றை எடுத்து தராமல் இருக்கக் கூடாது. முயற்சி உடையார் இகழ்சி அடையார்.

அடுத்ததாக கல்வியைப் பற்றி பார்ப்போம். நம்முடைய சமுதாயதிற்கு சொத்தாக விளங்குவது கல்வி ஒன்றே. அது ஏட்டுக் கல்வியாக இருக்கட்டும் அல்லது தொழிற் கல்வியாக இருக்கட்டும். கல்வி ஒன்றே இன்றியமையாத சொத்து. ஆனால் இப்பொழுது எத்தனை பெற்றோர்கள் பிள்ளைகளின் கல்வியின் பால் அக்கறை கொண்டுள்ளனர்? "பையன் ஏதோ படிக்கிறான்" என்று கூறுவோர் பலர். பள்ளிக்குச் சென்று ஆசிரியருடன் கலந்துரையாடி பிள்ளையின் கல்வி வளர்ச்சிக்காக பாடு படும் பெற்றோர் எத்தனைப் பேர்? எத்தனைப் பெற்றோர்கள் தங்களது பிள்ளைகளை பொது நூல் நிலையத்திற்கு அழைத்துச் செல்கின்றனர்? நூல் நிலையம் என்பது பொதுவானதொரு வசதி. அங்கு யார் வேண்டுமானாலும் செல்லலாம். நமது பிள்ளைக்ளின் கல்வித் தரம் உயரமால் இருந்தால் யார் காரணம்? மீண்டும் அரசாங்கமா? அல்லது வழக்கம் போலவே சொல்லடி படும் தமிழ்ப்பள்ளி + ஆசிரியர்களா? அஸ்ட்ரோ இல்லாத வீட்டை விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம் என்பது போல ஆங்கிலம்/மலாய் நாளிதழ் வாங்கும் பெற்றோரையும் எண்ணி விடலாம். மறுபடியும் கூறுங்கள்; பிள்ளையின் கல்வி வளர்ச்சி யார் கையில் உள்ளது? 30% ஆசிரியர் + 30% பெற்றோர் + 40% மாணவர் = 100% வெற்றி. பெற்றோரின் அந்த 30% இருக்கிறதா?

அடிப்படையில் ஆட்டம் கண்ட மாணவன்/வி இடைநிலைப்பள்ளியில் என்ன செய்வான்/ள்? இளமைத் திருவிழா தான். பிறகு? கண்டதே காட்சி கொண்டதே கோலம். 17ல் படி தாண்டுதல் 20ல் 3பிள்ளைகளுக்கு தாய்/தந்தை.......உருப்படியான வேலையின்மையினால் கண்ட-கண்ட தொழிலில் ஈடுபடுதல்...................................................அப்பா சிறையில். அம்மா பிள்ளைகளுடன் வறுமையில். யார் காரணம்? மறுபடியும் அரசாங்கமா? வேறு வழி இல்லாமல் அம்மா மொத்த பிள்ளைகளுடன் தண்டவாளடத்தில் போய் உட்கார்ந்த கொடுமை அனைவருக்கும் நினைவு இருக்கிறது தானே?

இப்படி நிறைய குறைகள் நம்மிடையே உள்ளது. இவற்றையெல்லாம் நாமாகவே உணர்ந்து திருந்த வேண்டும். திருடனாய்ப் பார்த்து திருந்தினால் தான் திருட்டை ஒழிக்க முடியும். அது போலவே நம்முடைய சிந்தனை மாறினால் தான் எல்லாமும் மாறும். எதற்காக கூறுகிறேன் என்றால் நமக்காக போராடி சிறையில் வாடும் நம் சகோதரர்கள் வெளியில் வந்து பார்க்கும் பொழுது மாற்றம் கண்ட சமுதாயத்தைப் பார்க்க வேண்டும். எதுவுமே உறுதியாக இல்லாத பட்சத்தில் எதைப் போராடி பெற வேண்டும் என்று நினைக்கிறீகள்?