தமிழ்ப்பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்கள் அனைவரும் பின் தங்கியவர்கள்

மீண்டும் சந்திப்பதில் மகிழ்ச்சி. கடந்த பதிவில் கருத்துக்களைப் பகிர்ந்துக் கொண்ட அன்பு நண்பர் சதீசு அவர்களுக்கும், என்னுடைய ஹீரோ Cikgu சுலைமான் அவர்களுக்கும் நன்றி. கடந்த வாரம் அறிவிக்கப்பட்ட யூ.பி.எஸ்.ஆர் முடிவில் ரினி தோட்டத் தமிழ்ப்பள்ளியைச் (நான் பணி புரியும் பள்ளி) சேர்ந்த 1 மாணவர் 7 - ஏக்களும் 2 மாணவிகள் 6- ஏக்களும் 4 மாணவிகள் 5-ஏக்களும் பெற்றனர். ஆசிரியர் என்ற முறையில் மிகவும் மகிழ்ச்சி. ( நான் கணிதம் போதித்தேன்). இவ்வளவு தானா என்று ஒரு சிலர் கேட்கலாம். இருந்தாலும் இந்த முடிவுகளைப் பெறுவதற்கு நாங்கள் பட்ட பாடு என்ன என்பதனை பட்டவர்கள் புரிவார்கள். ஓருவர் தானா என்று கேட்க மாட்டார்கள். கேட்டாலும் பரவாயில்லை. எங்களின் முயற்சி வீண் போகவில்லை.

வெற்றி பெற்ற மாணவர்களுக்கு வாழ்த்துகள். இப்பொழுது சற்று பின்தங்கிய மாணவர்களைப் பார்ப்போம். வெற்றி பெற்ற மாணவர்களுடன் தான் இவர்களும் படித்தார்கள். ஆசிரியர்களும் ஒரே மாதிரியான கவனிப்பை தான் வழங்கினார்கள். அப்புறம் எப்படி பின்தங்க முடிந்தது? பதில் இல்லா கேள்வியிது. கல்வி அமைச்சு, மாநில கல்வி இலாக்கா, மாவட்ட கல்வி இலாக்கா ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம் அப்புறம் மிக-மிக முக்கியமாக தலைமையாசிரியர்கள் குற்றம் சொல்வது ஆசிரியர்களை. .................. சரி - சரி ஆசிரியரும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம். ஒப்புக் கொள்கின்றேன். ஆனால் அனைவரும் மோசமான ஆசிரியர்கள் இல்லை.

பள்ளிக்கு பல மாத காலமாக வராமல் இருக்கும் மாணவர்களை என்ன செய்ய? இல்லை சம்மந்தப்பட்ட பெற்றோர்களை என்னவென்று சொல்ல? காரணம் கேட்டால் காரணம் ஆயிரம். ஆசிரியர் அடித்து விட்டால் மறுநாள் பள்ளியில் திருவிழா தான். அதிலும் ஒரு கேள்வி கேட்பார்கள் பாருங்களேன் " ஒங்க புள்ளையா இருந்தாக்கா அடிப்பீங்களா " இதற்கு என்ன பதில் கூற?

என்னுடைய சொந்த அனுபவம் இது. படியுங்கள்.

இவ்வாண்டு யூ.பி.எஸ்.ஆர் தேர்வு ஆரம்பிக்க இரண்டு நாட்கள் மிஞ்சி இருக்கும் வேளையில் ஆறாம் ஆண்டு மாணவர் பள்ளியில் வந்து இணைகிறார். அய்யோடா என்று அனைவரும் அலறினோம்...என்ன காரணம்? அம்மாணவர் மூன்று மாத காலமாக பள்ளிக்கே செல்லவில்லை. காரணம் என்ன்? Transport Problem என்ற ஆங்கில காரணம். என்னதான் செய்து விட முடியும்? ஏதோ வண்டி ஓடியது. வெளியில் என்ன பேச்சு வரும் தெரியுமா? "தமிழ்ப்பள்ளியில் படிக்கும் மாணவர்கள் அனைவரும் பின் தங்கியவர்கள்".

இது ஒரு பகுதி தான். இன்னும் நிறைய.

இப்படி நிறைய குறைகளை நம்மிடையே வைத்துக் கொண்டு வேறு எங்கெங்கோ செல்கின்றோம். நாம் பெற்ற பிள்ளை முறையாக பள்ளிக்குச் செல்கின்றானா, ஒழுங்காக படிக்கின்றானா போன்றவற்றையெல்லாம் கவனிக்க வேண்டியது யார்? பிறகு இடைநிலைப் பள்ளிக்குச் சென்றவுடன் மகன்/ள் நடத்தையை கவனிக்க வேண்டியது யார்? அவர்களின் நட்பு வட்டத்தை அறிய வேண்டியது யார்? இடைநிலைப்பள்ளியில் நிகழும் பிரச்சனைகளுக்கு காரணம் என்ன? அதிலும் நம்மின மாணவர்களின் அட்டகாசம் அட ராமா.... அட ராமா...... அட ராமா.....என்னவென்று சொல்ல? கேட்டால் வயது அப்படியாம். பிறகு திருந்தி விடுவார்களாம். எப்படி திருந்த? எப்பொழுது திருந்த? வயது கடந்த பின்பா? கண்கெட்ட பின்பு சூரிய நமஸ்காரமா? பலே-பலே. நம்முடைய அஸ்திவாரம் உறுதியாக இருந்தால் தான் எதையும் தட்டிக் கேட்க முடியும். எதுவும் உறுதியாக இல்லாத பட்சத்தில் எத்தனை

"25 நவம்பர்"கள் வந்தாளும்........